( 729 ) يُوبِقُ : هلاك مىكند . ( 730 ) حَائِلٌ : اسم فاعل از « حال » ، متحول و متغير ، دگرگون شونده . ( 731 ) ضَوْءُ آفِلٌ : نور خاموش شونده يعنى روشنائى است كه بسرعت خاموش مىشود . ( 732 ) السِّنَاد : ستون ، پايه ، چيزى كه به آن تكيه مىشود . ( 733 ) نَاكِر : اسم فاعل از « نكر » ، انكار كننده . ( 734 ) قَمَصَت : قمَصَ الفَرسُ : اسب دو دستش را بالا برد و آنها را تكان داد . ( 735 ) قَنَصَتْ بِاحْبُلِهَا : با دامهايش ( او را ) شكار كرد . ( 736 ) اقْصَدَتْ : در جا و بدون تاخير ( او را ) كشت . ( 737 ) اعْلَقَتْ بِهِ : به گردنش انداخت . ( 738 ) اوْهَاقَ الْمَنِيَّة : جمع « وهق » ، طنابهاى مرگ . ( 739 ) ضَنْكِ الْمَضْجَع : تنگناى گور . ( 740 ) مُعَايَنةِ الْمَحَلّ : ديدار جايگاه ( كه يا بهشت است و يا دوزخ ) . ( 741 ) ثَوَابُ الْعَمَل : نتيجه عمل اعم از اينكه خوب يا بد باشد . ( 742 ) الْخَلَفُ : از پس آينده ، كسى كه بعد از ديگرى بيايد . ( 742 ) السَّلَفِ : گذشتگان ، پيشينيان . ( 742 ) بِعَقْبِ : به دنبال ، بعد از . ( 743 ) لَا تُقْلِعُ الْمُنِيَّةُ اخْتِرَاماً : مرگ از هلاك كردن باز نمىايستد . ( 744 ) لَا يَرْعَوِى الْبَاقُونَ : باز مانده‌ها ( از اعمال زشت خود ) باز نمىگردند و دست برنمىدارند . ( 745 ) الاجْتِرَام : مرتكب گناه شدن ، ارتكاب جرم . ( 746 ) يَحْتَذُونَ مِثَالًا : اعمالشان مانند گذشتگان است و به آنها اقتدا مىكنند . ( 747 ) يَمْضُونَ ارْسَالًا : دسته دسته مىگذرند ، « ارسَال » ، جمع « رَسَل » به گله‌هاى شتر ، گوسفند و اسب گفته مىشود . ( 748 ) صَيُّور : پايان كار ، سرانجام . ( 749 ) ازِفَ النُشُور : رستاخيز نزديك شد . ( 750 ) الضَرَائِح : جمع « ضريح » ، شكاف . ميان قبرها ، قسمت وسط قبرها . ( 751 ) الاوْجِرَة : جمع « وجار » ، لانه‌ها .